Het kleed bepaalt het palet. Daarna pas de bank.Kies eerst het kleed en haal daar drie kleuren uit: één voor de bank, één voor het licht, één voor de accenten. Zo klopt de kamer vanzelf.
Fluweel op één stuk, niet op drie.Fluweel is de ster van de kamer. Geef het aan de bank of aan de stoelen, nooit aan allebei. De rest krijgt linnen, hout of steen zodat het fluweel kan schitteren.
De bank staat los van de muur. Tien centimeter is genoeg.Een bank die tegen de muur geplakt staat, maakt de kamer plat. Schuif hem tien tot twintig centimeter naar voren en de ruimte krijgt diepte.
Eén grote spiegel doet meer dan vijf kleine.Hang één grote spiegel tegenover het raam en de kamer verdubbelt in licht. Kleine spiegeltjes verspreid over de muur doen niets voor het licht en veel voor de onrust.
Kussens: drie kleuren, twee formaten, vijf stuks.Op een driezitsbank passen vijf kussens: twee grote in de basiskleur, twee middelgrote in de accentkleur, één afwijkend met patroon. Meer wordt een berg.
Op het dressoir: één hoog, één laag, één rond.Een lamp (hoog), een stapel boeken of een schaal (laag) en een vaas of object (rond). Drie dingen, drie vormen. Dat is een stilleven. Meer is een verzameling.
Gordijnen hangen van plafond tot vloer.Hang de rail zo hoog mogelijk en laat de stof net de vloer raken. De kamer wordt hoger en de stof ziet er twee keer zo duur uit.
Eén fauteuil die niet bij de bank past.De bank is rustig, de fauteuil mag afwijken: een andere stof, een andere kleur, een andere vorm. Dat ene stuk maakt de zithoek persoonlijk.
Het kleed ligt onder de voorpoten van de bank.Een kleed dat los voor de bank zwemt, verkleint de kamer. Schuif het onder de voorpoten van bank en fauteuils en de zithoek wordt één geheel.
Boekenkast: een derde boeken, een derde objecten, een derde lucht.Een vol gestouwde kast is een archief. Laat op elke plank ruimte, zet een object tussen de boeken en leg af en toe een stapel plat.
Een poef in plaats van een tweede salontafel.Een grote poef is voetenbank, extra zitplek en met een dienblad erop een tafel. Drie functies, één stuk. Dat is wat een kleine kamer nodig heeft.
Kunst hangt op 145 cm, midden van het werk.Het midden van het schilderij hangt op ooghoogte van een staand persoon: 145 cm. Boven een bank mag het lager, met 20 cm tussen bank en lijst.
Een bank in een middenkleur, nooit in wit of zwart.Zand, taupe, olijf, roest: een middenkleur verbergt het leven en past bij elke stof eromheen. Wit is een studio, zwart is een gat.
Eén lange plank in plaats van drie korte.Een plank van twee meter met drie objecten erop oogt als een galerie. Drie korte plankjes met elk twee dingen oogt als een kinderkamer.
Bijzettafel op armleuninghoogte.Het blad van de bijzettafel is even hoog als de armleuning van de bank of net eronder. Dan zet je een glas neer zonder te bukken of te reiken.
Twee fauteuils tegenover de bank, geen tweede bank.Twee fauteuils zijn lichter, verplaatsbaar en maken een gesprekshoek. Een tweede bank maakt een wachtruimte.
Geen lamp op de salontafel.De salontafel is voor glazen en voeten. Licht komt van de zijkant: een lamp op de bijzettafel of een staande lamp achter de fauteuil.
Tussen bank en tv: minimaal 2,5 meter.Een 55-inch scherm wil 2,5 meter afstand. Staat de bank dichterbij, dan kijk je naar pixels en zit je in een bioscoop. Kleiner scherm of grotere afstand.
Drie stoffen per kamer: één glad, één ruw, één zacht.Leer (glad), linnen of bouclé (ruw), fluweel (zacht). Drie texturen maken een kamer rijk zonder één kleur toe te voegen. Meer dan drie wordt druk.